غزل هایی از عباس چشامی عزیز/ اشعاری از عباس چشامی

دربارۀ داستان و زندگی - تجربه‌های آموزش و پرورش

صدایت از تلفن می رسد؛ فقط گوشم

تو حرف می زنی و جرعه جرعه می نوشم

تو حرف می زنی و داغ داغ داغم من

تو نیستی که ببینی چقدر می جوشم

به من از آن طرف خط چقدر نزدیکی

سلام می کنی و می پری در آغوشم

سلام سرد شده روزگار من، گل من!

برای من نگران نیستی چه می پوشم؟

چگونه ای؟ چه عجب شد که یاد من کردی؟

منی که بیشتر از مرده ها فراموشم

صدا صدای تو بود این، خود خود تو هنوز

نکرده باور اما اتاق خاموشم.

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

از نامه های ننوشته عباس'>عباس چشامی'>چشامی-انجمن شاعران ایران

تازه دانستم نه با آب و نه با نان زنده ام

تازه فهمیدم نه با جسم و نه با جان زنده ام

تازگی ها باورم شد اینکه مثل هر غریب

دورتر از خود دلی دارم که با آن زنده ام

هر کجا رفتم به چشمان من آمد خاک او

دور نزدیکی که از او سخت حیران زنده ام

گرم او بودم دریغا دیر فهمیدم که من

با چه گرمایی در آغوش زمستان زنده ام

کم نمی آرم که در امروز و در فردای خود

از سرانگشتان آن لطف فراوان زنده ام

سایه وار از خود ندارم هیچ دور از آفتاب

هر کجا باشم به خورشید خراسان زنده ام

//////////////////////////////////////////////////////////////////////////

ای من! زبان دل‌شکنی از خدا بخواه

روح سوار بر بدنی از خدا بخواه

هرگاه بغضی آمد و چشمت جلا گرفت

دستی بر آر و نم‌زدنی از خدا بخواه

ای هر چه راه رفته و نارفته‌ات خراب!

عمر دوباره ساختنی از خدا بخواه

ای دل اگر لیاقت گل را نداشتی

انگشت های خارکنی از خدا بخواه

ای من! مریض روز و شب خلق تندرست!

یا زنده‌ باش یا کفنی از خدا بخواه

عباس چشامی

/////////////////////////////////////////////////////////

من از اهالی عالم نمی‌شوم هرگز

ذلیل این غم و آن غم نمی‌شوم هرگز

نگو بکن! نکن! آزاده مستی خویشم

به امر و نهی تو ملزم نمی‌شوم هرگز

از آن غریبه‌ي شهرم، که پیش پای کسی

به جز جنون خودم، خم نمی‌شوم هرگز

من آن حرارت تندم، که آب دریا را

اگر دهند به من کم نمی‌شوم هرگز

و یا نه، آن کلماتم هماره آشفته

که جز به شعر، فراهم نمی‌شوم هرگز

دمی که مستم، رم می‌کند غم از پیشم

و گر غمم به تو خرّم نمی‌شوم هرگز

به ساعت دل خود، می‌تپم نه با تقویم

به سال، عید و محرم نمی‌شوم هرگز

همین ترانگی روح ماند از هستیم

نمی‌دهم به تو، حاتم نمی‌شوم هرگز

تو مردگی را آدم شدن لقب دادی

مرا ببخش که آدم نمی‌شوم هرگز

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

عباس چشامی

مردی و نگاه رحیمی در سری نبود ببیند
وقتی آسمان کفنت کرد دیگری نبود ببیند
گرچه اشک بود، نبارید، گرچه ناله بود، فرو مرد
هرچه گریه‌های تو خون شد، مادری نبود ببیند
رود و گرد‌باد مخالف؟! غیرتی نبود بگوید
حنجری و این همه خنجر؟! داوری نبود ببیند
دشنه‌های خیره رسیدند، مرگ روی قلب تو می‌ریخت
دست و پا زدی که نمیری، هاجری نبود ببیند
***

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

به مناسبت روز مادر، ستون شعر سایت شهرستان ادب را با شعری از «عباس چشامی» به‌روز می‌کنیم:

تکیده‌تر شده‌ای، من بزرگتر شده‌ام
تو آب رفته‌ای و من دو چشم‌تر شده‌ام

چه روزگار دغل‌باز بد معامله‌ای
جوانی از تو گرفته جوان اگر شده‌ام

بدون دست تو گم می‌شوم در این آشوب
هنوز گیجم و کودک، مبین پدر شده‌ام

تو مانده‌ای به همان سادگی، همان خوبی
ولی من آه! نه من آدمی دگر شده‌ام

من آدمی که، درختی که، جوی کم آبی
که بی‌ترانه، که بی‌سایه و هدر شده‌ام

برای دیدن خود آن رنگ رنج تو بود
چه روزها که دخیل سر گذر شده‌ام

سفر چه قدر مرا دور کرده از من تو
عجیب نیست اگر دشمن سفر شده‌ام

غریبگی مکن از حال خود بگو و نرنج
اگر که درد تو را دیر با خبر شده‌ام

صدای تو همه‌جا هست من نمی‌شنوم
مرا به مادری خود ببخش، کر شده‌ام...

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

عباس چشامي شاعر بزرگي است و درغزل از ماناترين هاست كه حرفي براي گفتن دارد.اين روزها نمي دانم چرا دلم برايش بسيار تنگ است.در همين اواخر مجموعه اي هم منتشر كرده اند كه بايد مجموعه ي تامل برانگيزي باشد.مجموعه را به واسطه دوستي برايم امضا كرده اند كه هنوز به دستم نرسيده است و به نظرم آن دوست گمش كرده باشد...اين هم از بخت ماست!

غزلي از چشامي عزيز را كه به خاطر دارم؛دوست دارم شما هم بخوانيد:

ماييم پاره اي نفس بر نيامده

اينجا هنوز زندگي از در نيامده

هر روز با حساب همه سيب نوبري است

بر ما؛ گياه تلخ به آخر نيامده

يك سو از آسمان خوشي و خنده ريخته است

اين سو چه آمده است؟ سراسر نيامده

بسيار گشته ايم ميان كتابمان

جز داغ و درد معني ديگر نيامده

عمر مرا گريستن آغاز كرده بود

وآن روز دور رفته ولي سر نيامده

دل گفت:مردمان همه با هم برادريم

مي گفت:دشمني به برادر نيامده

خوشباورانه از نفس انداخت خويش را

آه اي دل من! آرزوي بر نيامده!

تلخي بنوش و تلخ فرو ده كه بازهم

دندان قند خوردن ما درنيامده

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

بدون عشق بیان ساده ای بودم //کویر چشم به راه ایستاده ای بودم

همیشه تا برسی روشنایی ام کم بود// شبیه پنجره ای بی اراده بودم

مرا غم تو گوارای مرغ و ماهی کرد// اگر نه چشمه ای بی استفاده بودم

نه راه تاخت بلدم بودم نه تاختنی// تو لطف کردی اگر نه پیاده ای بودم

چقدر روز و شب بی تو را تلف کردم// چقدر دیر رسیدم چه ساده ای بودم.

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

ببین هنوز آن درختتم همان درخت زرد و زارم

که برگهای خشکم از بس زیاد شد نمی‌شمارم

مرا از آن زمان که یاد است لباس من همیشه باد است

کلاه من همیشه ابر است اگر کلاه می‌گذارم

نه سبز می شوم که باشم نه خلق می‌کنندم از بیخ

بدا که بی امید درمان به درد کهنه ای دچارم

به روی شانه نحیفم ترانه‌ای بروید ای کاش

به‌جای این کلاغ نفرین یکی بخواندت بهارم

دریافت کد پیج رنک گوگل